We gaan nog steeds ergens heen, alleen een beetje anders

Ik ben opgegroeid in een klein dorpje op het Noorse platteland en ik was altijd nieuwsgierig naar de wereld daarbuiten. Als kind herinner ik me dat ik vliegtuigen zag overvliegen en me afvroeg waar ze naartoe gingen, droomend dat ik op een dag op een van hen zou zitten. Die nieuwsgierigheid is me nooit echt verlaten. Ik reisde zoveel als ik kon toen ik jong was, en toen ik Geir ontmoette, had ik het geluk iemand te vinden die net zo graag een tas pakte en vertrok.

Toen Geir en ik kinderen kregen, werd reizen iets wat we met hen wilden delen. Als leraar boden de schoolvakanties ons de perfecte kans. In de loop der jaren reisden we met onze kinderen naar veel plaatsen. Sommige reizen waren grote avonturen, andere veel eenvoudiger, maar we vonden het heerlijk om samen ergens nieuw te zijn.

Toen Alles stopte

Toen, in december 2021, stopte alles. Op mijn 42e, met drie jonge kinderen, werd bij mij agressieve borstkanker vastgesteld.

Het jaar dat volgde was gevuld met chemotherapie, operatie en bestraling. Gelukkig waren de kansen aan mijn kant. In dat jaar voelde ik me buiten de gemeenschap, niet in staat om deel te nemen aan het leven. En een van de dingen waar ik echt naar verlangde, was reizen. Ik miste het om ergens naar uit te kijken. Ik miste het inpakken van een koffer, het ontdekken van een nieuwe straat, ergens zitten waar ik nog nooit was geweest en gewoon het gevoel hebben dat ik weer buiten in de wereld was. Hans Christian Andersen schreef: "Reizen is leven," en in dat jaar kregen die woorden voor mij meer betekenis dan ooit.

Met genoeg tijd maar heel weinig energie bracht ik uren online door. Zo heb ik PLU gevonden. In het begin volgde ik gewoon de Facebookgroep. Ik vond het geweldig om de huizen te zien, de plekken waar mensen naartoe reisden en, vooral, de manier waarop mensen spraken – of in dit geval schreven – met elkaar. Er was een warmte in de gemeenschap die me echt nieuwsgierig maakte.

Uiteindelijk plaatste ik een foto van ons eigen huis, vooral om te zien of iemand echt geïnteresseerd zou zijn. We wonen net buiten Stavanger aan de westkust van Noorwegen, en ik herinner me dat ik me afvroeg of mensen hier echt zouden willen komen. Het is niet precies Parijs of New York. Best veel mensen, zo bleek, zouden dat wel doen. Dat was waarschijnlijk mijn eerste PLU-les: wat voor jou gewoon aanvoelt, kan precies zijn wat iemand anders zoekt.

Een andere manier van reizen vinden

Na de behandeling bleef ik achter met blijvende vermoeidheid en kon ik niet terugkeren naar mijn geweldige baan als leraar. Ik kon weer reizen, maar niet per se zoals voorheen. Ik moest weten dat ik kon stoppen als mijn lichaam me dat zei. Daar begon thuishandel zoveel zin te krijgen. In een huis kan ik een uur verdwijnen in een slaapkamer terwijl de rest van het gezin verder gaat. Ze kunnen iets te eten maken, ontspannen in de woonkamer, zwemmen in het zwembad of eropuit gaan, zonder het gevoel te hebben dat iedereen moet stoppen omdat mama rust nodig heeft. Het geeft ons allemaal een vrijheid die een hotelkamer simpelweg niet heeft.

Dus, na veel gesprekken aan tafel en wat scepsis van onze tieners over vreemden die in hun kamers sliepen, sloten we ons aan bij PLU. Ik waagde de sprong, negeerde mijn zeer Noorse instinct om niemand lastig te vallen, en durfde de eerste stap te zetten. En het werkte echt. Ik was ontzettend enthousiast.

Onze allereerste PLU-ervaring was een niet-gelijktijdige uitwisseling met Filippa in Parijs. Het was de eerste keer dat we via PLU in iemand anders huis logeerden, en ik was nerveus toen we aankwamen. Ik denk dat we dat allemaal waren. Ze verwelkomde ons met zelfgebakken bananenbrood, wat gewoon de mooiste toevoeging was. En we werden echt verliefd op PLU. Onze jongens kregen de kans om naar een PSG-voetbalwedstrijd te gaan, wat een van de hoogtepunten van de reis voor hen werd. Omdat we niet zo geïnteresseerd waren in voetbal, gingen mijn dochter Malene en ik uit eten voor een meidenavond en diner in een klein, gezellig buurtrestaurant dat we zelf nooit zouden hebben gevonden. We hadden de allerbeste tijd samen. Het was niet ergens dat we online hadden ontdekt, of een virale TikTok-trend. Het was gewoon een prachtige lokale plek, aanbevolen door iemand die de buurt kende. We vonden het geweldig.

En ik denk dat dat diner het moment was waarop ik begon te begrijpen wat er anders was aan reizen op deze manier. Mijn tweede PLU-les, zou je kunnen zeggen. We bezochten niet alleen Parijs — een paar dagen kregen we een klein voorproefje van hoe het zou zijn om daar te wonen. Onze tieners ontspanden zich ook meer. Hun zorgen over vreemden, privacy en het delen van ons huis begonnen te verdwijnen. PLU voelde ineens veel minder vreemd.

Een roadtrip door Californië

Deze zomer gingen we nog een stap verder met de meest spannende roadtrip door het prachtige Californië. We vertrokken in de hitte van Las Vegas, reden door het spectaculaire Death Valley National Park waar de hitte zo intens was dat mijn enige gedachte was of onze auto het zou overleven zonder pech te hebben daar midden in het park.  We brachten een nacht door in een motel in een klein stadje, wat op de bucketlist van mijn man stond en een leuke ervaring was. We vervolgden zijn reis naar Los Angeles, daarna het kleine stadje Morro Bay, voordat we uiteindelijk het prachtige Santa Rosa bereikten.

Het was een droomreis, en PLU werd een groot deel van wat het mogelijk maakte. 

Een van onze uitwisselingen kwam simpelweg tot stand omdat Kristin ongelooflijk vriendelijk was. Ik had haar een aanzoek gestuurd, maar de timing klopte niet echt, omdat haar familie naar Duitsland reisde. In plaats van gewoon nee te zeggen, deed ze er alles aan om het te laten werken zodat we toch bij hen konden blijven. Die ervaring is me bijgebleven. Ze hoefde het niet te laten werken, maar ze wilde wel helpen.

In Santa Rosa hadden we een gelijktijdige uitwisseling met Stephanie en haar familie, en eerlijk gezegd had ik me geen betere ervaring kunnen wensen. Stephanie's advies en steun zijn van onschatbare waarde geweest. Ik heb zoveel van haar geleerd, niet alleen over PLU, maar ook over hoe simpelweg vriendelijk, behulpzaam, ruimdenkend en gul zijn een uitwisseling zo veilig en gemakkelijk kan laten voelen. Als een wat nerveuze nieuweling is Stephanie echt de beste mentor geweest die ik me had kunnen wensen. Haar warmte en vrijgevigheid zorgden ervoor dat de hele ervaring vanaf het begin comfortabel voelde, en ik ben zo dankbaar voor alles wat ik van haar heb geleerd.

Stephanie en Kristin deelden hun favoriete lokale plekken en praktische tips met ons, en die aanbevelingen veranderden volledig hoe we de gebieden waar we verbleven ervaren. In plaats van simpelweg de hoofdattracties te bezoeken en terug te keren naar een hotel, verkenden we de buurten rond onze tijdelijke huizen. We wisten waar we moesten lopen, waar de lokale bevolking graag at, waar we boodschappen konden doen en op welke plekken het waard waren om wat extra tijd te besteden. We zagen delen van het dagelijks leven die we waarschijnlijk nooit zelf hadden ontdekt door online te zoeken.

Na een lange dag rijden of sightseeing kon ik uitrusten terwijl de rest van het gezin verder ging. Er was ruimte voor iedereen om zijn eigen ding te doen zonder dat mijn vermoeidheid bepaalde wanneer de dag moest eindigen. Die flexibiliteit heeft een veel groter verschil gemaakt voor ons gezin dan ik me had kunnen voorstellen toen we net bij PLU kwamen.

Onze eigen deur openen

Stephanie en haar familie als onze eerste gasten in ons huis hebben, zonder dat wij er zelf waren, was ook een geheel nieuwe ervaring. Ik was zo nerveus. Was ons huis mooi genoeg? Had ik genoeg schoongemaakt? Zouden ze van onze omgeving genieten? Zou het vreemd voelen om te weten dat er een ander gezin in ons huis woont terwijl wij in dat van hen wonen? Voor de uitwisseling gaf ik aan Stephanie toe dat ik me een beetje nerveus voelde. Haar antwoord was simpel: thuisuitwisseling draait om vertrouwen en communicatie. Dat is me bijgebleven.

Want daar komt het allemaal op neer. Je opent je huis voor mensen die je nog nooit persoonlijk hebt ontmoet. Ze openen die van hen voor jou. Je leert elkaar kennen via berichten en gesprekken online. Je deelt de plekken waar je van houdt, het restaurant dat je leuk vindt, de wandeling die bezoekers misschien nooit zullen vinden, en de kleine dingen die jouw buurt van jou maken. We vertrouwen elkaar.

We hebben nog steeds geen van onze uitwisselingspartners face-to-face ontmoet. En toch voelt het op de een of andere manier niet meer alsof we van huis wisselen met volslagen vreemden. Nu voelen ze als vrienden.

Als ik terugdenk aan dat jaar van behandeling, thuis zitten met heel weinig energie en dromend over weer reizen, denk ik niet dat ik me had kunnen voorstellen waar het toe zou leiden. PLU heeft ons niet alleen weer geholpen te reizen — het heeft ons in staat gesteld om op een manier te reizen die werkt voor wie ik nu ben.

We hebben plekken anders ervaren. we hebben ontdekt dat de plek die wij thuis noemen, buiten Stavanger in Noorwegen, ook een plek is waar anderen enthousiast over zijn om te ervaren. En misschien het meest verrassend hebben we connecties en echte vriendschappen gesloten met geweldige mensen over de hele wereld zonder ze ooit persoonlijk te ontmoeten.  Voor iemand die is opgegroeid in een klein dorp, vliegtuigen zag overvliegen en zich afvroeg waar ze naartoe gingen, voelt dat best bijzonder.

Dit zijn wij in Klepp: https://peoplelikeus.world/properties/45485 

🏡