Gewone Engelen

Er is vaak een moment waarop we ons settelen en die eerste, ontspannende maaltijd en drankje hebben, en een gevoel van tevredenheid overvalt me. Ah, de vakantie is begonnen. Ik kan mijn zorgen even opzij zetten.

Een Ah-moment in de Olde Angel Inn

Deze zomer kwam dat moment tijdens een maaltijd in de Olde Angel Inn in Niagara-on-the-Lake. De pub, een van de oudste etablissementen van Ontario, en het pittoreske stadje eromheen waren aanbevelingen van onze Canadese gastheren, Mark en Lynn, die zelf als engelen leken.

Ze hadden ons tips gegeven over het Niagara-gebied voordat we naar hun huis in Orillia gingen. Hoewel we er volledig op hadden gerekend een bus naar hun huis te nemen, hadden Mark en Lynn ons opgehaald bij ons hotel in Buffalo, ons over de grens gebracht en ons afgezet bij de auto die ze ons lieten gebruiken voor de reis. Ze hadden zelfs kaarten en autosnacks voor onderweg toegevoegd. Zo zijn ze nu eenmaal.

Zittend in die charmante oude pub met een bier in mijn hand was ik zo blij daar te zijn. We waren er helemaal niet zeker van dat de reis zou plaatsvinden. Het was een uitdagend jaar geweest.

Een Moeilijk Jaar

Mark en Lynn hadden in februari in ons tweede huis, ons strandtoevluchtsoord in Florida, verbleven en ontsnapten een paar weken aan de sneeuw. Mijn vader, die in de buurt woonde, had te maken met een langdurige ziekte. Ik had het grootste deel van de feestdagen bij hem gezorgd terwijl hij tussen het ziekenhuis en een revalidatiecentrum ging.

Hij kwam in januari thuis, maar halverwege het bezoek van Mark en Lynn ging het slechter en ging hij thuis in hospicezorg. Op hun laatste zondag bij ons namen we een pauze van de zorg voor hem en ontmoetten we hen bij Boondocks on the Halifax River, een favoriet restaurant van ons, en dat van hen, zo bleek, na tientallen jaren van bezoek aan de omgeving. Het was een lichtpuntje op een moeilijke dag, lachend met dit grappige, innemende stel.

Mijn vader overleed twee dagen later. Toen ik Mark en Lynn op de hoogte bracht, stuurden ze niet alleen condoleances. Ze stuurden een kaart met een "zakengel," een klein briefje met een boodschap van hoop erin.

Tussen alles wat bij het overlijden van een dierbare hoort, begon ik toch de zomervakantie naar Canada te plannen. Ik bevestigde de data, kocht de tickets. Het voelde precies als wat we nodig hadden. Ik had geen idee dat het jaar nog meer in petto had.

Het ene na het andere

Een maand na het overlijden van mijn vader werd bij mij borstkanker vastgesteld. Op een vrijdag regelde ik zijn zaken, en de volgende week onderging ik een biopsie. Soms is het leven gewoon zo. Het enige wat je kunt doen is voor je binnenlopen. De volgende maanden waren een waas van diagnostische tests, operaties en herstel. Die zakengel reisde met me mee naar het ziekenhuis op de zwaarste dag.

Gelukkig voor mij was de kanker niet agressief en was vroeg ontdekt. Mijn vooruitzicht was goed, maar er lagen nog weken aan dagelijkse bestraling te wachten. Toen ik het uitrekende, realiseerde ik me dat de behandeling precies tegen onze reisdata zou aansluiten. Ik vertelde mijn arts over onze plannen, en het medisch centrum werkte eromheen, en plaatste me in de beschikbare tijden totdat er een vaste tijd vrijkwam. Ik bleef gefocust op genezing en op mijn werk, en hield vast aan iets om naar uit te kijken. Ik was klaar met de behandeling twee dagen voordat we vertrokken.

De reis

Dus dat "Ah"-moment in de Olde Angel Inn was zoeter dan de meeste. De volgende dag, op een boot richting Niagara Falls, liet ik de spray en de lichte regen de zorgen van me afspoelen. Van daaruit gingen we naar Orillia: boswandelingen, fietstochten langs de oever van het meer, een boerenmarkt in Gravenhurst, een middag op een echt Canadees strand aan de Grote Meren. In Toronto liepen we door het Royal Ontario Museum en bewonderden we de dinosaurussen.

"Boomharten": Hartvormige paddenstoelen op het Track and Tower Trail in Algonquin Provincial Park

We aten ons door botertaartjes, wilde bosbessen, poutine en wat heel lekker Koreaans en Thais eten. En na maanden te hebben gehoord uit het water te blijven, voelde een duik in Lake Huron als een kleine triomf.

Het meeste wat we die week deden was volkomen gewoon. Het was nog steeds een van de meest ontspannende zomervakanties die we ooit hebben gehad. Soms kan reizen, en de vriendelijkheid van bijna vreemden, zijn eigen soort wonder verrichten. 🏡